NIEZNANA PLATKA
Xiphophorus xiphidium


Xiphophorus xiphidium
Synonimy:
Platypoecilus variatus, Meek 1904;
Platypoecilus maculatus, Regan 1913;
Platypoecilus xiphidium, Gordon 1932;
Xiphophorus variatus xiphidium, Rosen 1960.

Samce Xiphophorus xiphidium (Gordon 1932) dorastają do 3 cm, samice do 4 cm. Ciało jest krępe i wysokie, z małą szpiczastą głową. Ciało jest barwy oliwkowo-brązowej, brzuch blady. Dorosły samiec ma krótki, ok. 5-6 mm długości, bezbarwny mieczyk. W czasie imponowania boki samców mają niebieski odcień, często z 3-5 czarnymi pionowymi pręgami. Czasem u obu płci mogą się pokazać na bokach srokate mapy. Niektóre osobniki mają nasadę płetwy ogonowej aż cytrynowo żółtą. Płetwy bywają słabo żółte, ale częściej są bezbarwne. Płetwa grzbietowa miewa ciemny środkowy pas.
Xiphophorus xiphidium był dla akwarystów rybą nieznaną aż do roku 1979, ale po jej ponownym odłowieniu w Río Santa Engracia (zob. mapa) bardzo szybko się rozpowszechniła. Osobniki hodowane w akwariach zaczęły się jednak w kolejnych pokoleniach różnić od dzikiego standardu. W przyrodzie są znane następujące warianty barwne:
  • One Spot - wielka czarna plama na nasadzie płetwy grzbietowej;
  • Two Spots - dwie czarne kropki na nasadzie płetwy grzbietowej;
  • Spotted - dwie małe czarne kropki na nasadzie płetwy grzbietowej i nieregularnie kropkowane boki;
  • Crescent - czarny półksiężyc na nasadzie płetwy grzbietowej;
  • Dark Moon - boki ciemnooliwkowe.
  • Hodowane przeze mnie osobniki pochodzą z populacji Río Soto z dorzecza La Marina, stan Tamaulipas w Meksyku (zob. mapa), gdzie żyją w spokojnych miejscach ślepych ramion, w powoli płynących wodach rowów, bagnach i stawach, które są często gęsto zarośnięte. Temperatura wody waha się od 20 do 28°C.
    Pokarm przyjmują w zasadzie jakikolwiek. Oczywiście preferowany jest pokarm żywy, ale bardzo chętnie jedzą też mrożone larwy wodzenia i skrobane mięso. Mrożone oczliki i suche płatki jedzą bez entuzjazmu.
    Xiphophorus xiphidium może być hodowany w mniejszych, dobrze zarośniętych zbiornikach (wystarczy już 50 litrów), z bardzo łagodnym ruchem wody. Konieczne jest oddzielne akwarium, gdyż bardzo chętnie krzyżuje się z niemal wszystkimi gatunkami ze swego rodzaju. Krzyżówki są wprawdzie piękne, ale do podtrzymania linii hodowlanej się nie nadają.
    Dla tego gatunku (jak zresztą dla wszystkich z rodzaju Xiphophorus) dobre są wahania temperatury w granicach 24-26°C.
    Po 24-30 dniach ciąży rodzi się 20-50 młodych o długości ok. 5 mm. W mojej hodowli samica niezawodnie rodzi zawsze ponad 50 młodych. Już w pierwszych miotach miały po 48-56 młodych, jednak o 1-2 mm mniejsze. Na początku nie wiodła mi się hodowla wielopokoleniowa, ponieważ dorosłe są skutecznymi kanibalami. Na szczęście zaawansowana ciąża jest dobrze widoczna, a oddzielone samice na narybek nie zwracają uwagi. Później przeprowadziłem próbę, która dawała dobre wyniki u Limia nigrofasciata: podrośnięty narybek (w wielkości, której dorosłe już nie mogą pożreć) dodałem do stada hodowlanego dorosłych. Po kilku minutach intensywnego prześladowania dorosłe zrezygnowały i przywykły do obecności młodych na tyle, że na kolejne mioty już nie zwracały uwagi. Dojrzałość płciową młode osiągają po 4-5 miesiącach.
    Gatunek ten jest niewymagający i niezawodny. Jest warty polecenia dla każdego miłośnika żyworódek.
    LITERATURA
  • Kempkes, M., Schäfer, F.: Alle Lebendgebärenden der Welt, Verlag A.C.S. (Aqualog), Mörfelden-Walldorf 1998
  • Wischnath, L.: Atlas of Livebearers of The World, T.F.H. Publications, Inc.; USA 1993

  • © Dr Roman Slaboch
    Z języka czeskiego tłumaczył © Wojciech Zięba



    LINKI