NAMNIEJSZA ŻYWORÓDKOWATA
Skiffia dwupręga (Skiffia bilineata)


Skiffia bilineata
Skifia dwupręga (Skiffia bilineata, Bean, 1887) jest najmniejszym przedstawicielem rodziny żyworódkowatych (Goodeidae). Samiec osiąga 4 cm, samica - 6 cm. Tak twierdzi literatura. W mojej hodowli największe osobniki są o centymetr mniejsze. Może to być jednak cecha populacji, pochodzącej z okolic Guadelupe w Meksyku, której przedstawicieli przywiózł do Francji w roku 2001 Alain Grioche.
Samce są ciemnosrebrzyste z przydymionymi płetwami nieparzystymi, a w czasie imponowania ich ciało staje się ciemnozłote z czarnymi poprzecznymi paskami i płetwami o nasyconym czarnym kolorze. Również samice nie są brzydkie. Szarawy grzbiet przechodzi w srebrzyste boki, które w naturalnym świetle uzyskują połyskujący niebieskawy kolor, określany jako electric blue. Kolory na granicy między grzbietem i bokami mają kilka intensywnych faz barwnych, które przy odblaskach wyglądają jak podłużne prążki. Nie jestem jednak pewien, czy mógłbym z czystym sumieniem powiedzieć, że są dwa, jak na to wskazuje ich łacińska nazwa gatunkowa - bilineata.
Jest to drobna, powolna i spokojna rybka, przebywająca najczęściej w środkowej części słupa wody. Młode i dorosłe poza czasem zalotów przestrzegają własnych niewielkich mikroterytoriów, których wielkość jest proporcjonalna do ich ilości, tak że są stale doskonale rozproszone po całym akwarium. Takiego zachowania nie obserwowałem dotąd u żadnej innej żyworodki.
Zachowania seksualne nie są specjalnie uderzające. Samce przed samicami trzepocząco imponują, podobnie jak inne żyworódkowate, ale sam akt zapłodnienia można obserwować tylko wyjątkowo.
Podobny trzepoczący sposób imponowania jest właściwy i dla samic, nawet pomiędzy sobą. Nigdy nie zaobserwowałem nawet śladu agresywności ze strony samca dominującego. W stosunku do pozostałych samców nie przybiera nawet zastraszających póz. Nie jest więc całkiem jasne, jak zdobywają i potwierdzają swoją dominację. Czyżby werbalnie?
Po stosunkowo krótkiej ciąży (40-50 dni to jak na żyworódkowate mało) rodzą około dziesięciu wielkich (do 15 mm) i silnych młodych, które rosną stosunkowo szybko. Młode zaraz po urodzeniu pływają w całym słupie wody i zachowują się tak samo, jak dorosłe. Jest to, obok ich wielkości, najpewniej głównym powodem praktycznie zerowego kanibalizmu. Ciąża samicy jest bardzo dobrze widoczna i już tydzień przed porodem jej brzuch jest wręcz monstrualny i niemal przełamuje jej kręgosłup.
Młode najlepiej rosną o rozwijają się w stadku minimalnie 10-15 osobników. W stadzie także dojrzewają szybciej – w ciągu 3-4 miesięcy, podczas gdy hodowane w parach - w ciągu 4-6 miesięcy. Dotyczy to samic. Samce można rozpoznać (pojawia się andropodium) już w wieku ok. 14 dni! Płciowo dojrzewają w wieku 11 tygodni.
Pod względem temperatury nie są wymagające. Akceptują zakres 17-28°C, przy optimum 22-26°C, w którym się też najlepiej mnożą. Jeśli pH pozostaje w zakresie 7-9, pozostałe parametry chemiczne wody są zupełnie obojętne. Nie wymagają też wielkiej objętości akwarium; starczy im ok. 50 litrów. Choć w przyrodzie żyją w mętnych, płytkich stawkach, powoli płynących potokach i kanałach nawadniających, w których praktycznie nie ma roślin, lepiej im w akwarium roślinność zapewnić, przede wszystkim ze względu na lepszy wzrost glonów, które są ważną częścią składową ich diety. Poza tym przyjmują każdy pokarm. Trzymana przeze mnie populacja jest bezproblemowa i witalna, czego się jednak z pewnością nie da powiedzieć o wszystkich. Kilka lat temu "przepłynęła" przez Czechy populacja, która była tego przeciwieństwem. Nie było wprawdzie problemu z ich rozmnożeniem, ale z utrzymaniem do dojrzałości. Jestem mocno przekonany, że ta nowa populacja się w naszych akwariach utrzyma. Ma na to zadatki.

© Dr Roman Slaboch
Z języka czeskiego tłumaczył © Wojciech Zięba

LITERATURA
  • Kempkes, M., Schäfer, F.: Alle Lebendgebärenden der Welt, Verlag A.C.S. (Aqualog), Mörfelden-Walldorf 1998
  • Wischnath, L.: Atlas of Livebearers of The World, T.F.H. Publications, Inc.; USA 1993
  • Meyer, M.: Lebendgebärenden Zierfische Arten der Welt, MERGUS, Hongkong 1985
  • Hieronimus, H.: Die Hochlandkärpflinge, Westarp Wissenschaften, Magdeburg 1995