MOLINEZJA Z WENEZUELI
Molinezja ostropyska (Poecilia sphenops)


Poecilia sphenops
Molinezja ostropyska (Poecilia sphenops, Cuvier & Valenciennes, 1846) jest jedną z 34 dotąd opisanych molinezji. Według literatury jest rozpowszechniona od Meksyku do Wenezueli, skąd pochodzi i moje stado hodowlane. Osobniki tej populacji bardzo przypominają P. butleri, od której różnią się kształtem płetw samców i większą delikatnością samic. Zabarwienie obu płci - wbrew temu, co podaje literatura - jest na przestrzeni kilku generacji stałe i nie są zauważalne żadne odchylenia. Jest to bardzo żywy, żarłoczny i ruchowo atrakcyjny gatunek, który jednak zachował lękliwość ryb dzikich. Przejawia się to na przykład przy jakiejkolwiek manipulacji w akwarium, gdy dorosłe osobniki się chowają i jeszcze dziesiątki minut później zachowują się bardzo ostrożnie. Ich odłowienie wymaga czasu i cierpliwości.
Wbrew temu, co by wynikało z obserwacji w naturze, preferują pokarm zwierzęcy. Potrafią pożreć zdumiewającą ilość larw ochotki. Często byłem świadkiem, jak ciśnienie stale przyjmowanych kąsków dosłownie przecisnęło larwy przez przewód pokarmowy, tak że go opuściły jeszcze żywe. Niestety, sprawdziłem też prawdziwość historyjek akwarystycznych gawędziarzy, twierdzących, że ryba może się przeżreć na śmierć. Podobnie intensywną, nie dającą się zaspokoić żarłoczność zauważyłem jeszcze tylko u Limia nigrofasciata, które mi jednak nigdy z przeżarcia nie zdechły.
Ciąża trwa około 30 dni. Młodych bywa do 20 i ma ją około 1 cm długości. Termin porodu trudno określić, przy tym ryby dorosłe mają słabe skłonności kanibalistyczne, tak że i w dobrze zarośniętym akwarium wielogatunkowym przeżyje w przybliżeniu połowa młodych. Jest to jednak doskonały dobór naturalny. Z młodych hodowanych oddzielnie przeżyje podobny odsetek, ponieważ cierpią z powodu pleśniawek.
Te duże (samice 7 cm, samce 5 cm), żywotne ryby są odpowiednie do akwarium towarzyskiego, w którym tracą płochliwość. Nie są to jednak jacyś szczególni podopieczni, ponieważ wybarwiony jest tylko alfa-samiec. Ten prześladuje pozostałe samce tak intensywnie, że pozostają drobniejsze i niewybarwione. Swoją pozycję alfa-samiec zachowuje długi czas - każdy potencjalny rywal jest prędzej czy później likwidowany. Do wymiany dochodzi dopiero po śmierci (usunięciu) pierwszego przywódcy.
Znaczne różnice między literaturą a moimi obserwacjami, dotyczące hodowli i rozmnażania, wynikają bez wątpienia z tego, że moje stado hodowlane, odłowione w lutym 2001, jest dopiero na początku aklimatyzacji (maj 2002).
LITERATURA
  • Dokoupil, N.: Živorodky, SZN, Praha 1981
  • Kempkes, M., Schäfer, F.: Alle Lebendgebärenden der Welt, Verlag A.C.S. (Aqualog), Mörfelden-Walldorf 1998
  • Wischnath, L.: Atlas of Livebearers of The World, T.F.H. Publications, Inc.; USA 1993

  • © Dr Roman Slaboch
    Z języka czeskiego tłumaczył © Wojciech Zięba



    LINKI